Dos días escuros, Mª Carmen Caramés Gorgal (palabras para o 25 de novembro)

Despois falarán de min,
serei o derradeiro número da funesta lista,
a crónica dun suceso lamentable
precedida das noticias económicas
-tamén lamentables-
á hora do xantar.

Alguén fará un comentario a teor da traxedia,
alguén que me coñece pouco
ou nada:
"Unha tremenda desgraza,
estamos todos consternados.
Quen podía imaxinar..."

Non había denuncias.
Un minuto de silencio:
(
                                               )
As flores amoreadas murcharán de inanición,
rotas xa coma min
celebraremos a mesma condición de seres transitorios,
volátiles,
efémeros,
nalgún lugar incerto do país de Nunca Xamais.
Será o último día do burka.

Logo haberá un tempo para a dor e a carraxe,
para a sede de vinganza e os tribunais
-nunca para a xustiza-
e o esquecemento esvarará como a anoitecida
por debaixo das portas,
silente,
apenas presentido.

Só algunhas luces continuarán acesas
permanentemente,
osmando o eco da risa esvaecida
que aínda resoa no corredor,
da voz que vai e vén
en transhumancia hostil e caprichosa,
evocando o rostro que xa costa rescatar da memoria.

Finalmente,
só algúns corazóns esnaquizados
lembrarán o meu nome.